“Van mij mag het altijd winter blijven.” Ik weet nog goed hoe dat voelde toen. Als de tijd stil mag blijven staan is er niets om naar vooruit te kijken. Wanneer je een kind verliest is het juist de vooruitgang in de tijd die angst inboezemt. Je omgeving gaat verder. Jij blijft achter. Je uit alle macht vasthoudend aan het moment, om maar zo dicht mogelijk bij hem te blijven. Loslaten en verdergaan is kwijtraken. Zo dacht ik daar toen over. Ik was bang voor de lente die kwam.
En toen de bloembollen opkwamen lag er voor mij nog sneeuw. Het werd zomer en nog rilde ik van de kou. Zonder gevoel, verdoofd en passief gleden de maanden voorbij. Maar hoe meer de tijd mij door de vingers glipte, hoe meer mijn engel juist leek te verdampen. Daar op dat moment, in het verleden. Daar was helemaal niets meer. Mijn gevecht tegen de dagen die verstreken was zinloos, ik had namelijk niets achtergelaten waarvoor ik in het verleden moest blijven. Dat realiseerde ik me pas tijdens onze vakantie in Spanje dat jaar. Misschien wel net zo erg als het verstrijken van de tijd is het weggaan van de plek waar ik thuishoorde. Alsof ik mijn kind helemaal alleen liet in een leeg huis. De rest wel meenam, hun koffertjes inpakte en met versnaperingen achter in de auto installeerde. Waarop hij dan zielig thuis door het raam naar buiten zat te kijken, verdrietig dat we hem vergeten waren. Maar dat was helemaal niet zo.
Het kostte een klein meisje van vier jaar nog geen minuut om mij dat te laten zien. “Kijk mama, Lieve is toch gewoon daarboven?”, wees zij wijs naar de Spaanse sterrenhemel, toen ik haar vertelde van mijn gemis. Ze had het zelf gevraagd, waarom ik zo verdrietig was. En zonder omwinden gaf ze mij nu niet alleen een antwoord, maar ook de verlossing. Ik hoefde niets achter te laten, ik mocht vooruitgaan en hij zou altijd bij me blijven. Waar of wanneer ik ook ga, mijn hart neemt hem gewoon mee. Weer vooruit durven kijken. Want er is een toekomst. Juist dat loslaten liet mij weer voelen. Verdriet, maar ook vreugde. Het maakt Lieve deel van ons gezin, geeft hem een eigen plek en laat hem groeien.
En elk jaar, zo rond deze tijd, wanneer winter en lente lijken te vechten in het wisselende weer komt dat gevoel weer even terug. Ik hoef niet hier te blijven, voor je het weet komt het eerste groen weer op en mag het leven weer verdergaan. En tot die tijd genieten wij van de sneeuw, die alles even stil doet staan. Dan zie ik Sara en Bram ravotten in die eerste witte vlokken. Met hun handen heerlijk ingepakt aaien ze over elk heggetje onderweg, waarop het koude poeder opwaait en hun mutsen bestrooit. Bram vindt een grote brok ijs langs de weg en sleept hem een heel eind mee. Zonder te klagen over koude handjes. Sara probeert een boom te raken met iets dat een sneeuwbal moet voorstellen. En kan een gilletje van plezier niet onderdrukken. Ze genieten en vergeten de wereld. Zo bijzonder, alles is wit. Zo puur, net als hij.
Wauw! mooi…